Not: Bu anlatı temsilîdir; belirli gerçek bir kişiye ait bir beyan değildir.
“İtiraf etmeliyim ki, kızımın iştahlı ve her şeyi yiyen çocukların annelerini içten içe inanılmaz kıskanıyordum. Parkta meyvesini kemiren bir çocuk gördüğümde o anneye o kadar özeniyordum ki, kendi çocuğuma karşı tahammulüm azalıyordu. Neden benim çocuğum böyle diye kaderime isyan ediyordum. Kıyaslamanın anneyi içten içe çürüttüğünü çok geç anladım. Benim çocuğumun yapısı bu ve ben onu olduğu gibi kabul edip ona uygun bir yaklaşımla ilerlediğimde bu kıskançlık zehrinden kurtuldum.”
