Dün gece çocuğunuza bağırdınız. Bugün söz verdiniz ama kuvvetli bir gün geçiremediniz. Geçen hafta telefonunuza baktınız, çocuğunuz "anne bak bana" derken siz başka bir yerdeştiniz. Ve her seferinde aynı duygu: "Daha iyi bir anne olmalıyım."
Bu suçluluk gerçek. Ve bu yazı onu yok saymayacak. Ama şunu söyleyecek: Suçluluk ile gerçek yetersizlik aynı şey değil.
Suçluluk Hissinin Çift Yüzü
İyi haber: Suçluluk hisseden anneler, çocuklarına karşı duyarlı ve özen gösteren annelerdir. Bu his, ilgisizlerin değil, ilgi sahibi olanın hissettirdiği şeydir. Kötü haber: Suçluluk, enerji tüketir. Uzadıkça tükenmisliğe, kendini küçümsemeye ve çocuğla ilişkiyi bozan bir mesafeye dönüşebilir.
"Yeterince İyi" Bilimde Ne Anlama Gelir?
D.W. Winnicott, onlarca yıl önce şöylemişti: Çocuklar mükemmel bakıma ihtiyacı duymazlar; tutarlı, güvenli ve sevecen bakıma ihtiyaç duyarlar. Ayrıca söylediği şey vardı: Annenin zaman zaman hayal kırıklığı yaratması, çocuğun frustrasyon toleransı geliştirmesi için gereklidir. Mükemmel anne, ironik biçimde çocuğu eksik bırakır.
Suçluluk Hissiyle Ne Yapılmalı?
Fark edin: "Bu suçluluk bana ne söylüyor? Gerçek bir değişiklik mi gerekiyor, yoksa sürekli yüksek bir beklentiyi mi karşılamaya çalışıyorum?" Eğer gerçek bir değişiklik gerekiyorsa: küçük, somut bir adım atın. Eğer beklenti aşırı yüksekse: o beklentiyi sorgulayın, kendinize değil ona yönelin. Onarın: Çocuğunuza bağırdınız mı? Geri gidin ve konuşun. Onarım, bağırmamaktan bile daha öğreticidir.
Son Söz
Suçluluk hissediyorsunuz çünkü önemsiyorsunuz. Ve önemsediğiniz için zaten yeterince iyi bir annesiniz. Bunu inanmak zor. Ama doğru.
